Οι άνθρωποι Περνάνε

Οι άνθρωποι περνάνε μέσα από τον χρόνο,
περνάνε πάντα,αμίλητοι κι ωχροί!
Κι αφού αντέξουνε και της ζωής τον πόνο,
φεύγουν και χάνονται σε μία ξένη γή!!

Οι άνθρωποι όλοι πλέουν ήσυχα στην λήθη,
κι αφού περάσουν,χάνονται μακρυά...
κανείς δεν ξέρει να τα βάζει με την τύχη!
ξέρει:μια μέρα,σταματάει η καρδιά!!

Η αθανασία δεν είναι χαρισμένη,
ούτε στον πιο γερό και δυνατό!
Πάντα στο τέλος της ζωής μας θα προσμένει,
ένα αμάξι με δικό μας οδηγό!!

Οι άνθρωποι πονάνε και θέλουν ν'αγαπάνε,
απαρατήρητοι περνούν σ'αυτή τη γή...
και σαν ρθεί το τέλος,οι άλλοι τους ξεχνάνε
σαν πεταλούδα τριγυρνάει η ψυχή!!

Κανείς δεν ξέρει να παλεύει με τον χάρο,
κι αν προσπαθεί...το ξέρει,δεν μπορεί!
γι'αυτό ν'ανοίξουμε της καρδιάς μας τον φάρο,
και ας χαρούμε,όσο μπορούμε την ζωή!!

Κανείς δεν ξέρει πότε είναι να πεθάνει,
γι'αυτό ας ζήσει...ας ζήσει την ζωή!
Κάθε λεπτό ασήμαντο που χάνει,
μια ώρα...αξίζει,κι ας είναι και μικρή!

Κανείς μονάχος του δεν είναι ευτυχισμένος,
γι'αυτό ας ζήσουμε παιδιά,όλοι μαζί!
Μόνο η αγάπη μπορεί να δώσει σθένος,
για να νικήσουμε τα εμπόδια στη ζωή!

Και σαν θα βλέπουμε τα πάντα με αγάπη,
και σαν θα μοιάζει η ζωή μας με χορό,
σαν ρθεί το τέλος...η καρδιά μας θα φωνάξει:
πως ναί Υπήρξα...Υπήρξα και Εγώ!!!

Πρίν φύγω

Σαν τον αετό που πεθαίνει στον αέρα,
έτσι ελεύθερη θέλω να φύγω και εγώ
να έχω ζήσει δυνατά κάθε μου μέρα,
μα πιο πολύ,να έχω μάθει ν'αγαπώ!

Και σαν τον κύκνο που πεθαίνει τραγουδώντας,
με περηφάνεια κι αξιοπρέπεια να χαθώ...
το κύκνειο άσμα μου να πώ αναπολώντας
παλιές αγάπες,που με κάναν να πονώ.

Τη δύση του ήλιου να κοιτάξω θέλω μόνο,
σαν το ελάφι που δακρύζει πρίν χαθεί!
Κι απ'την καρδιά μου στάλα στάλα ξεριζώνω,
κάθε μου δάκρυ που σύ κάνεις να χυθεί.

Κάθε λεπτό,κάθε στιγμή θέλω να ζήσω,
γουλιά γουλιά να πιώ το ύδωρ της ζωής...
Στην αγκαλιά σου σαν θα ξεψυχίσω,
θ'αναποθέσω μυστικά αερόβιας ψυχής!!

Δεν έχω λόγο να φοβάμαι το σκοτάδι,
σαν το φεγγάρι θα φωτίζεις για να ζώ!
και θα φαντάζομαι πώς είναι του έρωτα το χάδι,
γιατί δεν έμαθα ποτέ μου να φιλώ!

Μέσα στη νύχτα να χορεύω με νεράιδες,
με τα πουλιά να τραγουδώ και να μιλώ.
Και κάθε βράδυ να μου κάνεις σύ καντάδες,
ο πρίγκιπας που στα όνειρά μου αναζητώ.

Σαν το παιδί που πιστεύει παραμύθια,
έτσι πιστεύω στο άλλο μου μισό.
Ίσως υπάρχουν λέω ιππότες και στ'αλήθεια...
Μήπως παιδί δεν είμαι και εγώ?

Δυο Λόγια

Θέλω να σου πώ δυο λέξεις μοναχά,
πρίν σ'απαρνηθώ και πρίν φύγω μακριά!
Ξέρω πως πονάς,μα δεν γίνεται αλλιώς...
πρέπει να ξεχνάς,πρέπει νά'σαι δυνατός!

Κι αν πονώ κι εγώ,κι αν ακόμα σε ζητώ,
κάθε βράδυ που κοιτώντας τ'αστέρια ξενυχτώ...
θέλω να πετάξω,κεί ψηλά στον ουρανό
και να βροντοφωνάξω δύο λέξεις:Σ'αγαπώ!

Ξέρω πως δεν πρέπει,πως δεν πάει άλλο πια...
σαν τη δύναμη του έρωτα δεν αντέχει η καρδιά!
Μια δύναμη αιώνια,μαγική,παντοτινή...
που ξέρει και μπορεί να τσακίσει μια ζωή!!

Μα δυο λόγια θέλω μόνο,δυο λεξούλες να σου πώ,
κι ύστερα το ξέρω πως ποτέ δεν θα σε δώ!
Δύο λέξεις θα προφέρω με τρεμάμενη φωνή,
και μετά θα φύγω μακριά για μια ζωή!!

Δύο λέξεις μελωδία,ν'αντηχούνε στη σιωπή...
της καρδιάς η χοροδία να σου ψάλει μιαν ωδή!
Δύο λέξεις θέλω μόνο,κοίταξέ με...Σ'αγαπώ
Αχ! ποτέ δεν θα ξεχάσω τον πρώτο μας χορό!!

Δύο λέξεις,άκουσέ με...ρίξε μόνο μια ματιά,
πρίν φύγω και ραγίσει μια για πάντα η καρδιά!
Μη θυμώνεις...δεν φταίω...σ'αγαπώ αληθινά
σύ θά'σαι η Αγάπη που θα ζεί παντοτινά!

Μη δακρύζεις...συνέχισε...για μένα στο ζητώ,
το χέρι κράτα μου,πρίν φύγω,πρίν χαθώ...
αγκάλιασέ με αγάπη μου για μια μόνο στιγμή!
και πρίν το τέλος έρθει,χάρισέ μου το τελευταίο μας φιλί!!

Ξύπνα Λαέ

Η νύχτα απόψε παγωμένη,σκοτεινή
στο πεζοδρόμιο ξαπλωμένο ένα παιδί.
Μ'ένα κομμάτι από χαρτόνι αγκαλιά,
δίχως αγάπη,δίχως μάνα να τον φυλά!

Τον προσπερνούν οι άνθρωποι σκυφτοί,
μα έχει μάθει να αντέχει τη σιωπή!
Με τα πουλιά και τους αγγέλους να μιλά,
μόνο πονάει,που δεν έχει πια φτερά.

Στης ασφάλτου την κρύα αγκαλιά,
θα ξαπλώσει μήπως βρεί παρηγοριά...
στο σκοτάδι τώρα μόνο ψιθυρίζει
κι η ψυχή του στα αστέρια φτερουγίζει!

Άκου!:τρέμει και ραγίζει όλη η γή
που χάθηκε απόψε μια αθώα ψυχή.
Μια καρδιά από χρυσάφι κεντημένο,
αγγελούδι κάπου μόνο του χαμένο!!

Πόσο άδικη είναι αλήθεια η ζωή!
φάυλος κύκλος είναι μόνο η ιστορία,
όλα αρχίζουνε πάντα απ'την αρχή,
κι όλα έχουνε την ίδια σημασία.

Πόσο άσχημα ματώνει μια καρδιά...
ν'αντικρίζεις μες στους δρόμους ορφανά!
Και οι ''μάνες''πώς αντέχουνε ν'αφήνουν
τα παιδιά τους μες στους δρόμους,σαν σκυλιά να σβήνουν.

''Πολιτεία,δεν υπάρχεις,είσαι Πλάνη,
και οι άρχοντές σου,ποταποί!
Οργανώνεις συμμορίες και πλεκτάνη,
και Αγάπη ούτε ξέρεις τί θα πεί!

Μες το χρήμα βουλιάζει η εκκλησία,
μες τη δόξα βουλευτές,πολιτικοί,
γύρω ζεί ο πόλεμος και η βία,
και η πλάση ξεχειλίζει από οργή!

Έχει πεθάνει από καιρό η Δημοκρατία,
τρίζουν τα κόκαλα του αύμνηστου Περικλή.
Μόνο να κλέβει ξέρει τώρα η ιεραρχία,
και ο Λαός,κοιμάται ακόμα στη σιωπή.

Ξύπνα Λαέ,και πάρε τώρα τα ηνία,
πάλεψε τώρα για μια καλύτερη ζωή,
ν'αγωνιστούμε για την παιδεία,την υγεία,
ν'αγωνιστούμε για το κάθε μας Παιδί!!

Της Πατρίδος η Κραυγή

Μες την αύρα τη γλυκιά
στου βουνού τη μοναξιά,
προσπαθεί ο Σολωμός
ενα ποίημα να φτιάξει.

Και με μάτια σκοτεινά
και με άγχος στη καρδιά,
τον ορίζοντα κοιτά
τ'ουρανού τη ξαστεριά.

Το σπιτάκι το μικρό,
το διαθέτει στο βουνό,
για να βρίσκει πάντα εκεί
τη γαλήνη που ποθεί.

Ησυχία θέλει μόνο,
και να έχει λίγο χρόνο
για να βρεί τις τέλειες λέξεις
και ο ύμνος να φτιαχτεί.

Με ακίνητο το βλέμα
και μ'ελπίδα στη καρδιά,
προσπαθεί απεγνωσμένα
ν'ανταμώσει τη χαρά.

Και περνάει λίγος χρόνος,
κι ο αέρας γύρω του φυσεί
μα του ποιητή ο χρόνος,
δεν περνά,κι ας προχωρεί.

Και πλανιέται η ματιά του
στου βουνού την ομορφιά
και τις βρίσκει αυτός τις λέξεις,
και τρελά χτυπά η καρδιά.

Τον πρώτο στίχο αυτός θα φτιάξει
που θα κάνει την αρχή,
για να γίνει αυτό το ποίημα...
''της πατρίδος η κραυγή''

Τρίζουν όλοι οι πεθαμένοι
κλαίνε όλοι οι ζωντανοί
παθιασμένα όλοι φωνάζουν:
''λευθερία και ζωή''


Όλοι μάχονται γενναία
κι ας λαβώνουν τα κορμιά
και με θάρρος πώς φωνάζουν!!
''χαίρε χαίρε ελευθεριά''

Κι ας παγώνουνε τα δάκρια
κι ας στενάζουν οι καρδιές...
τη σημαία αυτοί υψώνουν,
κι ας τους καίνε οι φωτιές.

Ποιητές όλου του κόσμου,
πώς υμνήτε με χαρά!!!
της Ελλάδας τη σημαία,
τη πανέμοφη θεά!!

Και σύ πλάστη της ελπίδας,
και του ύμνου ο δημιουργός,
πώς ξεσήκωσες τον κόσμο!
πώς σ'αγάπησε ο λαός!!

Μα το ποίημα πού'χεις φτιάξει,
μαγικό και φοβερό
που φωνάζει στις καρδιές μας:
''Αχ!Ελλάδα,Σ'ΑΓΑΠΩ''!!!!

Άν ήταν όλα Αλλιώς

Την γλώσσα των αγγέλων αν μιλούσα,
δεν θα ένιωθε μόνη πλέον η ψυχή.
Σε κάστρα και σε πύργους άμα ζούσα,
σαν παραμύθι θά'ταν η ζωή!

Σε ξωτικά και σ'όμορφες νεράιδες
αν πίστευα για μια μόνο στιγμή...
αν ζούσα σε βουνά και σε κοιλάδες,
τί όμορφη που θά'ταν η ζωή!!

Αν άκουγα τους ψίθυρους των ανέμων
σαν φύσαγαν ψηλά στον ουρανό...
αν είχα φτερά σαν των αγγέλων,
θα πέταγα,ν'αγγίξω τον Θεό!!

Αν ήτανε ο κόσμος δίχως χρόνο,
αν ήταν η ψυχή μας πιο αγνή...
δεν θα ένιωθε η καρδιά μας ποτέ πόνο,
θα ζούσαν όλοι οι άνθρωποι μαζί!

Θ'αλάφρωνε και κάποτε το βάρος,
που πλάκωνε την καρδιά μου από παιδί!
Και θά'χα και εγώ πλέον το θάρρος
να κάνω κάτι,έστω μίκρο, ν'αλλάξω αυτή τη γή!!

Αν ήτανε η ζωή μία μαγεία,
κι η μοναξιά αν δεν υπήρχε τελικά,
θα ζούσα και εγώ σε μια ταινία...
μια ιστορία,που τελειώνει ειρηνικά!!

Αν γίνονταν τα όνειρά μου αλήθεια,
αν ζούσα όλα αυτά για μια στιγμή!!
Αν η ζωή δεν ήταν μια συνήθεια,
κι αν δεν μιλούσαμε πλέον στην σιωπή...

Αν ήταν όλα αλλιώς μέσα στον κόσμο,
να μην υπήρχε η πείνα και η έχθρα μές στην γή!
Κι αν γύρω απ'του Θεού μας τον ολόφωτο τον θρόνο...
αν έψελναν αγγέλοι, με την μαγική τους την φωνή!!

Αν δεν υπήρχε ο πόλεμος και η βία,
αν δεν υπήρχε το μίσος κι ο καϊμός,
θα επικρατούσε παντού η αρμονία...
Πόσο χαρούμενος θά'ταν τότε ο Θεός!!!

Πιστεύω στους αγγέλους

Βλέπω γύρω μου υπάρχει παγωνιά,
και οι άνθρωποι δεν ξέρουν ν'αγαπάνε.
Φίλοι είναι μόνο με την μοναξιά
προσπαθούν...μα εύκολα ξεχνάνε!!

Στις ταινίες βλέπω αγαπούν,
και το τέλος είναι πάντα ευτυχισμένο.
Στη ζωή όμως οι κανόνες δεν αρκούν
το φεγγάρι εδώ είναι προδομένο!

Στον θεό μου λέω απόψε πως πονώ,
μα πιστεύω λέω στους αγγέλους...
το πρωί γαλήνια σαν ξυπνώ,
τραγουδώ και παίζω με τους ανέμους.

Αχ! να ήμασταν όλα τα παιδιά,
σε μια θάλασσα γεμάτη περιστέρια
και να παίζουμε μαζί στην αμμουδιά
και να είμαστε πιασμένοι απ'τα χέρια!

Να χορεύουμε μαζί με μια καρδιά
σαν αδέρφια τα παιδιά όλου του κόσμου!
και να ζεί παντού η ξεγνoιασιά...
Αχ! η αγάπη μοναχά είναι το φώς μου.

Η ειρήνη,μόνο αυτή να κυριαρχεί,
μην υπάρχει μίσος και απάτη...
στους αγγέλους να πιστεύει η ψυχή
κι η καρδιά να πλημμυρίζει από αγάπη!!

Μην υπάρχει η ψευτιά κι ο ρατσισμός,
να πιστεύουμε στ'αλήθεια στους αγγέλους,
ν'αγαπιόμαστε μας έπλασε ο θεός!...
Μα πιστεύω...ναί πιστεύω...στους αγγέλους!

Κλείσε τα μάτια Ποιητή

Κλείσε τα μάτια ποιητή,
ύμνα,τραγούδα το μεγαλείο της αγάπης!
μόνο τη νύχτα έχει έμπνευση η ψυχή,
μόνο τη νύχτα μπαίνουν οι στίχοι στα όνειρά της!

Κλείσε τα μάτια τώρα ποιητή,
και πές πως νιώθεις τους χτύπους της καρδιάς της.
Παίζει ο ήλιος άρπα και βιολί,
κι η μούσα λούζει τα ολόχρυσα μαλλιά της!

Κλείσε τα μάτια τώρα ποιητή,
στη μάχη τέρμα βάλε,στην απάτη...
δεν έχει νόημα, Όχι, η ζωή,
άμα δεν νιώσεις τί θα πεί:μεγάλη Αγάπη.

Κλείσε τα μάτια τώρα ποιητή,
και στίχους βγάλε να υμνούνε την ειρήνη.
Η ιστορία τό'χει δείξει πως οι πόλεμοι στη γή,
δεν φέρνουν τίποτα καλό...μονάχα δίνη.

Κλείσε τα μάτια ουράνιε ποιητή,
και πικρά κλάψε για τους αδικοχαμένους.
Νιώσε αγάπη και συμπόνια τί θα πεί,
μάθε να ζείς για λίγο ευτυχισμένος.

Κλείσε τα μάτια,μα μάθε πρίν χαθείς,
ότι ο έρωτας ανήκει στους γενναίους!
Κι ίσως στ'αστέρια κάποτε θα πείς,
πως ναι,πολέμησες για κείνη τους ανέμους.

Κλείσε τα μάτια και ρούφα τη ζωή,
και στάλα στάλα πιές την τώρα διψασμένος,
γιατί δεν ξέρεις αύριο τί μέλει να συμβεί...
ζήσε το τώρα,ζήσε Ευτυχισμένος.

Κλείσε τα μάτια τώρα ποιητή,
κι άκου τον ήχο της θάλασσας που τρεμουλιάζει,
έτσι κι αν τρέμει σαν χάνεται μια ψυχή,
τον ήχο του θανάτου στο τέλος τον αλλάζει!

Μην φοβηθείς να νιώσεις ποιητή,
κάθε λεπτό να ζήσεις,να υπάρχεις...
και σαν το τέλος έρθει και σε βρεί,
μην φοβηθείς να χαμογελάσεις!!