Πάρτυ στον ουρανό

Ένα ανέκδοτο η ζωή, με δίχως γυρισμό
μοιάζει η αγάπη με γιορτή αυτό το δειλινό.
Είναι ο έρωτας κλειδί με πόρτα ουρανό...
έλα νιώσε τη στιγμή! Μπές τώρα στον χορό.

Ρ:Σαν το πάρτυ απόψε ξεσπά
θα χορεύουμε πιο πάνω απ'τα αστέρια
αυτή η νύχτα μας πετάει ψηλά...
κι εμείς υψώνουμε πιο πάνω τα χέρια!

Έλα να νιώσεις της καρδιάς τον ρυθμό
σαν με αγγίζει η μουσική και πετάω...
και τα κορμιά μας καίνε τον ουρανό
μα αγκαλιά μου σφιχτά σε κρατάω!!

Μ'ένα ανέκδοτο τρελό μοιάζει η ζωή
σ'έναν κόσμο μαγικό πιστεύει η ψυχή
είναι ώρες που πονώ, στερεύει η λογική
κι άλλες που χαμογελώ...μα νιώσε τη στιγμή!

Οι άγγελοι πεθαίνουνε πετώντας

Οι άγγελοι πεθαίνουνε πετώντας,
και μες στην άβυσσο του νού κατρακυλούν.
Τον ήχο του θανάτου υμνούν και τραγουδώντας,
στη νύχτα χάνονται,στο σκότος τ'ουρανού!

Οι άγγελοι πεθαίνουν στον αέρα,
σαν η καρδιά ενός παιδιού αρνείται να χτυπά...
νύχτες αφέγγαρες που αργεί να 'ρθεί η μέρα,
πέφτουν τα άστρα και η θάλασσα σιωπά!

Οι άγγελοι παλεύουν μες στη νύχτα
και καθρεφτίζονται στα μάτια αγνής ψυχής.
Τα ολόφωτα φτερά τους μες στη ψύχρα,
τον θάνατο ζητούν στα χνάρια της ζωής.

Αθάνατες μορφές που ολόγυρα πετάνε,
στ'αθώα μάτια μόνο φλέγονται και ζούν.
Και σαν φοβόμαστε το χέρι μας κρατάνε,
μα σαν θα φύγουμε,κι εκείνα θα χαθούν.

Αλύγιστες ψυχές που κλαίνε σαν πονάμε
που μας γιατρεύουν σαν πληγώνει η μοναξιά.
Θεόπνευστες μορφές που ξέρουν ν'αγαπάνε
και που θα σβήσουν σαν θα σβήσει μια καρδιά!!

Ο άγγελος του Αλέξη,έσβησε μαζί του
και ταξιδεύει για του χάρου την αυλή...
και σαν η σφαίρα τρύπησε το παιδικό κορμί του,
σαν χείμαρος ξέσπασε των μαθητών η οργή!

Πετώντας χάθηκε μάνα ο Αλέξης,
σαν άγγελος,σαν ήρωας τρανός.
Τον πόνο του θανάτου πώς ν'αντέξεις!
Απόψε που δακρίζει κι ο Θεός!

Οι άνθρωποι Περνάνε

Οι άνθρωποι περνάνε μέσα από τον χρόνο,
περνάνε πάντα,αμίλητοι κι ωχροί!
Κι αφού αντέξουνε και της ζωής τον πόνο,
φεύγουν και χάνονται σε μία ξένη γή!!

Οι άνθρωποι όλοι πλέουν ήσυχα στην λήθη,
κι αφού περάσουν,χάνονται μακρυά...
κανείς δεν ξέρει να τα βάζει με την τύχη!
ξέρει:μια μέρα,σταματάει η καρδιά!!

Η αθανασία δεν είναι χαρισμένη,
ούτε στον πιο γερό και δυνατό!
Πάντα στο τέλος της ζωής μας θα προσμένει,
ένα αμάξι με δικό μας οδηγό!!

Οι άνθρωποι πονάνε και θέλουν ν'αγαπάνε,
απαρατήρητοι περνούν σ'αυτή τη γή...
και σαν ρθεί το τέλος,οι άλλοι τους ξεχνάνε
σαν πεταλούδα τριγυρνάει η ψυχή!!

Κανείς δεν ξέρει να παλεύει με τον χάρο,
κι αν προσπαθεί...το ξέρει,δεν μπορεί!
γι'αυτό ν'ανοίξουμε της καρδιάς μας τον φάρο,
και ας χαρούμε,όσο μπορούμε την ζωή!!

Κανείς δεν ξέρει πότε είναι να πεθάνει,
γι'αυτό ας ζήσει...ας ζήσει την ζωή!
Κάθε λεπτό ασήμαντο που χάνει,
μια ώρα...αξίζει,κι ας είναι και μικρή!

Κανείς μονάχος του δεν είναι ευτυχισμένος,
γι'αυτό ας ζήσουμε παιδιά,όλοι μαζί!
Μόνο η αγάπη μπορεί να δώσει σθένος,
για να νικήσουμε τα εμπόδια στη ζωή!

Και σαν θα βλέπουμε τα πάντα με αγάπη,
και σαν θα μοιάζει η ζωή μας με χορό,
σαν ρθεί το τέλος...η καρδιά μας θα φωνάξει:
πως ναί Υπήρξα...Υπήρξα και Εγώ!!!

Πρίν φύγω

Σαν τον αετό που πεθαίνει στον αέρα,
έτσι ελεύθερη θέλω να φύγω και εγώ
να έχω ζήσει δυνατά κάθε μου μέρα,
μα πιο πολύ,να έχω μάθει ν'αγαπώ!

Και σαν τον κύκνο που πεθαίνει τραγουδώντας,
με περηφάνεια κι αξιοπρέπεια να χαθώ...
το κύκνειο άσμα μου να πώ αναπολώντας
παλιές αγάπες,που με κάναν να πονώ.

Τη δύση του ήλιου να κοιτάξω θέλω μόνο,
σαν το ελάφι που δακρύζει πρίν χαθεί!
Κι απ'την καρδιά μου στάλα στάλα ξεριζώνω,
κάθε μου δάκρυ που σύ κάνεις να χυθεί.

Κάθε λεπτό,κάθε στιγμή θέλω να ζήσω,
γουλιά γουλιά να πιώ το ύδωρ της ζωής...
Στην αγκαλιά σου σαν θα ξεψυχίσω,
θ'αναποθέσω μυστικά αερόβιας ψυχής!!

Δεν έχω λόγο να φοβάμαι το σκοτάδι,
σαν το φεγγάρι θα φωτίζεις για να ζώ!
και θα φαντάζομαι πώς είναι του έρωτα το χάδι,
γιατί δεν έμαθα ποτέ μου να φιλώ!

Μέσα στη νύχτα να χορεύω με νεράιδες,
με τα πουλιά να τραγουδώ και να μιλώ.
Και κάθε βράδυ να μου κάνεις σύ καντάδες,
ο πρίγκιπας που στα όνειρά μου αναζητώ.

Σαν το παιδί που πιστεύει παραμύθια,
έτσι πιστεύω στο άλλο μου μισό.
Ίσως υπάρχουν λέω ιππότες και στ'αλήθεια...
Μήπως παιδί δεν είμαι και εγώ?

Δυο Λόγια

Θέλω να σου πώ δυο λέξεις μοναχά,
πρίν σ'απαρνηθώ και πρίν φύγω μακριά!
Ξέρω πως πονάς,μα δεν γίνεται αλλιώς...
πρέπει να ξεχνάς,πρέπει νά'σαι δυνατός!

Κι αν πονώ κι εγώ,κι αν ακόμα σε ζητώ,
κάθε βράδυ που κοιτώντας τ'αστέρια ξενυχτώ...
θέλω να πετάξω,κεί ψηλά στον ουρανό
και να βροντοφωνάξω δύο λέξεις:Σ'αγαπώ!

Ξέρω πως δεν πρέπει,πως δεν πάει άλλο πια...
σαν τη δύναμη του έρωτα δεν αντέχει η καρδιά!
Μια δύναμη αιώνια,μαγική,παντοτινή...
που ξέρει και μπορεί να τσακίσει μια ζωή!!

Μα δυο λόγια θέλω μόνο,δυο λεξούλες να σου πώ,
κι ύστερα το ξέρω πως ποτέ δεν θα σε δώ!
Δύο λέξεις θα προφέρω με τρεμάμενη φωνή,
και μετά θα φύγω μακριά για μια ζωή!!

Δύο λέξεις μελωδία,ν'αντηχούνε στη σιωπή...
της καρδιάς η χοροδία να σου ψάλει μιαν ωδή!
Δύο λέξεις θέλω μόνο,κοίταξέ με...Σ'αγαπώ
Αχ! ποτέ δεν θα ξεχάσω τον πρώτο μας χορό!!

Δύο λέξεις,άκουσέ με...ρίξε μόνο μια ματιά,
πρίν φύγω και ραγίσει μια για πάντα η καρδιά!
Μη θυμώνεις...δεν φταίω...σ'αγαπώ αληθινά
σύ θά'σαι η Αγάπη που θα ζεί παντοτινά!

Μη δακρύζεις...συνέχισε...για μένα στο ζητώ,
το χέρι κράτα μου,πρίν φύγω,πρίν χαθώ...
αγκάλιασέ με αγάπη μου για μια μόνο στιγμή!
και πρίν το τέλος έρθει,χάρισέ μου το τελευταίο μας φιλί!!

Ξύπνα Λαέ

Η νύχτα απόψε παγωμένη,σκοτεινή
στο πεζοδρόμιο ξαπλωμένο ένα παιδί.
Μ'ένα κομμάτι από χαρτόνι αγκαλιά,
δίχως αγάπη,δίχως μάνα να τον φυλά!

Τον προσπερνούν οι άνθρωποι σκυφτοί,
μα έχει μάθει να αντέχει τη σιωπή!
Με τα πουλιά και τους αγγέλους να μιλά,
μόνο πονάει,που δεν έχει πια φτερά.

Στης ασφάλτου την κρύα αγκαλιά,
θα ξαπλώσει μήπως βρεί παρηγοριά...
στο σκοτάδι τώρα μόνο ψιθυρίζει
κι η ψυχή του στα αστέρια φτερουγίζει!

Άκου!:τρέμει και ραγίζει όλη η γή
που χάθηκε απόψε μια αθώα ψυχή.
Μια καρδιά από χρυσάφι κεντημένο,
αγγελούδι κάπου μόνο του χαμένο!!

Πόσο άδικη είναι αλήθεια η ζωή!
φάυλος κύκλος είναι μόνο η ιστορία,
όλα αρχίζουνε πάντα απ'την αρχή,
κι όλα έχουνε την ίδια σημασία.

Πόσο άσχημα ματώνει μια καρδιά...
ν'αντικρίζεις μες στους δρόμους ορφανά!
Και οι ''μάνες''πώς αντέχουνε ν'αφήνουν
τα παιδιά τους μες στους δρόμους,σαν σκυλιά να σβήνουν.

''Πολιτεία,δεν υπάρχεις,είσαι Πλάνη,
και οι άρχοντές σου,ποταποί!
Οργανώνεις συμμορίες και πλεκτάνη,
και Αγάπη ούτε ξέρεις τί θα πεί!

Μες το χρήμα βουλιάζει η εκκλησία,
μες τη δόξα βουλευτές,πολιτικοί,
γύρω ζεί ο πόλεμος και η βία,
και η πλάση ξεχειλίζει από οργή!

Έχει πεθάνει από καιρό η Δημοκρατία,
τρίζουν τα κόκαλα του αύμνηστου Περικλή.
Μόνο να κλέβει ξέρει τώρα η ιεραρχία,
και ο Λαός,κοιμάται ακόμα στη σιωπή.

Ξύπνα Λαέ,και πάρε τώρα τα ηνία,
πάλεψε τώρα για μια καλύτερη ζωή,
ν'αγωνιστούμε για την παιδεία,την υγεία,
ν'αγωνιστούμε για το κάθε μας Παιδί!!

Της Πατρίδος η Κραυγή

Μες την αύρα τη γλυκιά
στου βουνού τη μοναξιά,
προσπαθεί ο Σολωμός
ενα ποίημα να φτιάξει.

Και με μάτια σκοτεινά
και με άγχος στη καρδιά,
τον ορίζοντα κοιτά
τ'ουρανού τη ξαστεριά.

Το σπιτάκι το μικρό,
το διαθέτει στο βουνό,
για να βρίσκει πάντα εκεί
τη γαλήνη που ποθεί.

Ησυχία θέλει μόνο,
και να έχει λίγο χρόνο
για να βρεί τις τέλειες λέξεις
και ο ύμνος να φτιαχτεί.

Με ακίνητο το βλέμα
και μ'ελπίδα στη καρδιά,
προσπαθεί απεγνωσμένα
ν'ανταμώσει τη χαρά.

Και περνάει λίγος χρόνος,
κι ο αέρας γύρω του φυσεί
μα του ποιητή ο χρόνος,
δεν περνά,κι ας προχωρεί.

Και πλανιέται η ματιά του
στου βουνού την ομορφιά
και τις βρίσκει αυτός τις λέξεις,
και τρελά χτυπά η καρδιά.

Τον πρώτο στίχο αυτός θα φτιάξει
που θα κάνει την αρχή,
για να γίνει αυτό το ποίημα...
''της πατρίδος η κραυγή''

Τρίζουν όλοι οι πεθαμένοι
κλαίνε όλοι οι ζωντανοί
παθιασμένα όλοι φωνάζουν:
''λευθερία και ζωή''


Όλοι μάχονται γενναία
κι ας λαβώνουν τα κορμιά
και με θάρρος πώς φωνάζουν!!
''χαίρε χαίρε ελευθεριά''

Κι ας παγώνουνε τα δάκρια
κι ας στενάζουν οι καρδιές...
τη σημαία αυτοί υψώνουν,
κι ας τους καίνε οι φωτιές.

Ποιητές όλου του κόσμου,
πώς υμνήτε με χαρά!!!
της Ελλάδας τη σημαία,
τη πανέμοφη θεά!!

Και σύ πλάστη της ελπίδας,
και του ύμνου ο δημιουργός,
πώς ξεσήκωσες τον κόσμο!
πώς σ'αγάπησε ο λαός!!

Μα το ποίημα πού'χεις φτιάξει,
μαγικό και φοβερό
που φωνάζει στις καρδιές μας:
''Αχ!Ελλάδα,Σ'ΑΓΑΠΩ''!!!!